ماسیده به کنج خانه ملتمس موریانه‌ها را در آغوش می‌کشم تا شاید کمی عطر همبستگی به تنم بچسبد و بتوانم کمی حداقل کمی از این تارک دنیا به‌رسم خط‌کش‌های چکسته‌ی جغرافیا بودن دست بردارم...